bir gece yarısıydı uyandığımda
gözlerim bir yangın,içimse kurumus bir topraktı
ama ben biliyordum ilacımın ne olduğunu
hiç terettüd etmeden seni düşündüm...
aslında zorlanmadım kendimi sen olanı kendim olanı cağırdım ben
sen her zaman gizemli kaldın benim için
hep karantina bölgesi oldun kendi savas alanımda
ne zaman sana şiirler yazsam o an nefes aldığımı anladım
ne zaman senin bana uzak olduğunu bildim gercek hayata geri döndüm...
bilmiyorum ben neyim ne yapacağım veya ne yapmalıyım bosver ya
bırak aksın sular essin rüzgarlar ne olacakki altı üstü sevgi diyorlar ask diyorlar
ben ne yapıyorum peki hergün günes acmayan kendimde günebakan besliyorum
hergün susuz toprağımda su bitkileri yetiştiriyorum tabi ne kadar basarılıyım belirsiz...
sana kac kez anlatmaya calıstım bunları ne dinledin nede anladın benim sen olmaya calıstığımı
seni besliyorum içimde bu aralar ama bu ortam sartlarında nasıl olur yine bilmem
bundan sonra ne yapıcağımı bilmiyorum sadece bakıyorum bos bos
sadece olanları dinliyorum yaptıklarına bakıyorum
beni sevmeyebilirsin,bana asık olmak zorunda hiç değilsin
sadece sunu anlamıyorum bir insan ruhunu neyle besler
neyle yasar bunun senin için ne olduğunu anlamıyorum anlamayacağımda
gürültülü dünyanın sessiz kalbinde...
14.02.2008